I am a Major in the armored corps and was recruited for the IDF at the very beginning of the first Intifada. I feel emotional now because although I spoke many times in the past of my experiences from the time of serving in the occupied territories, I have never spoken about it in front of Palestinians until today, especially not ones that I may have even fired at. I would like to briefly describe to you the process that I went through – from being a young Zionist Israeli, who was raised in a normal home and encouraged to become a combatant and an officer, to who I am today. It is important for me to tell my story, not because I seek forgiveness, but because I believe that it is a key to the success of this group. In 1987-1988, when I began chasing Palestinians, perhaps even one of you, who were throwing stones at us in the refugee camps, I was told, and also told my soldiers, that we were protecting the State of Israel... In 2001, on my last night in the occupied territories, I demolished a house not far from here, in El Chader. Later on during the same day, we initiated a curfew over the village of Husan and I could see Arab girls, at the same age as my daughter, in the village which in fact became a jail. While looking at these young Palestinian girls on the embankment which blocked the village, I was speaking to my wife on the telephone. She was troubled, telling me that no one can bring our daughter Tamar home from the kindergarten, and that she must find a solution. The memory of my daughter and the reality of the routine and the simple daily problems had shaken me. I guess I was brought up with paranoia, thinking that everyone is out to get us. At the age of 32, after seeing the Palestinian girls on the embankment in the village which I closed off, and after demolishing a house the previous night, it hit me profoundly that these girls are no different than my own daughter. It was then that decided that I will no longer take part in this situation, no matter what price I would have to pay. I believe that our voice can make a difference in our societies. I hope that we may be able to turn all those incidents in which we crossed the lines and carried out forbidden actions into means for finally ending the occupation before it ends our societies and leads to their total collapsing. I would like to act upon my realization, translate it into actions together with representatives from the other side and draw red lines for both of our societies. אני רב סרן בשריון, והתגייסתי לצבא ממש בתחילת האינתיפאדה הראשונה. הסיבה שאני מתרגש עכשיו היא שדיברתי הרבה פעמים על דברים שעשיתי בשטחים, אבל אף פעם לא עשיתי את זה בפני פלסטינים ובטח שלא בפני כאלה שייתכן שאפילו יריתי עליהם. אני רוצה לפרוש בפניכם בקצרה מה קורה לבחור ישראלי, ציוני, שגדל בבית רגיל והופך ללוחם וקצין, וכיצד הגעתי למקום שאני נמצא בו היום. חשוב לי לספר את מה שעשיתי, לא כדי לקבל סליחה, אלא כי אני חושב שזה המפתח להצלחת הקבוצה הזאת. בשנת 87-88, כשהתחלתי לרדוף אחרי פלסטינים שזרקו עלינו אבנים במחנות הפליטים- ייתכן אפילו שזה היה מישהו מכם- סיפרו לי, וכך גם סיפרתי לחיילים שלי, שאנחנו מגנים על מדינת ישראל.... בלילה האחרון שבו שירתתי בשטחים, בשנת 2001, הרסתי בית קרוב מאוד לפה, באל חאדר. באותו יום השתתפתי גם בבוקר ובצהריים בכתר, סגר, על כפר חוסאן וראיתי את הילדים הקטנים - בגיל של הבת שלי - נעולים בתוך הכפר הזה שבעצם הפכנו אותו לבית כלא. בעוד אני מסתכל על הילדות האלה, על הילדים הקטנים שעל סוללת העפר החוסמת את הכפר, אני מדבר בטלפון עם אשתי והיא אומרת לי: "אל תשאל מה קרה, אין לי מי שייקח את תמר, הבת שלנו, מהגן, וצריך למצוא מישהו שייקח אותה..." כאילו... היא הזכירה לי את הבת שלי, את הבעיות השגרתיות של היום יום. אז כנראה שגידלו אותי עם פרנויה שכולם רוצים להרוג אותנו, שהייתי צריך להגיע לגיל 32 בשביל להבין. כנראה שהייתי צריך לראות את הילדות הפלסטיניות על סוללת העפר, בכפר שאני חוסם אותו, ורק זה, יחד עם הבית שהרסנו בלילה, גרם לי להבין בצורה הכי עמוקה שאפשר להבין, שהילדות האלה, לא באמת שונות מהבת שלי. אז הבנתי שאני לא משתתף בזה יותר, לא משנה מה יהיה המחיר של זה. אני עדיין מאמין בכוח שיש לקול שלנו בתוך החברות שלנו להפוך את כל הפעמים האלה שחציתי את הקו האדום למשהו שימוטט את הכיבוש ויפסיק אותו. הייתי רוצה שהחברה הישראלית בתוך עצמה תחליט להפסיק את הכיבוש, לפני שזה יתמוטט עלינו. את ההבנה שלי הייתי רוצה לתרגם לפעולה ביחד עם אנשים מהצד השני, לסמן ביחד איתכם את הקווים האדומים לשתי החברות. انا رائد فرقة الدبابة, وقد تجندت في بداية الانتفاضة الاولى. سبب انفعالي الآن هو انني تحدثت كثيرا عن اعمال قمت بها في الضفة, لكن لم يحدث ان تكلمت عن اعمالي امام جمهور فلسطيني وطبعا لم يحدث ذلك امام فلسطينين قد اطلقت عليهم الرصاص. أود وباختصار ان احدثكم ما يحدث لشاب اسرائيلي, صهيوني, الذي ترعرع في بيت عادي ونمى ليصبح مقاتلا ثم ضابطا حتى يصل الى المكان الذي وصلته انا اليوم. كما ذكرت, بالنسبة لي مهم جدا ان اتحدث عن اعمالي, ليس لطلب السماح وحسب, ولكن لانني اظن ان هنا يكمن مفتاح النجاح لهذه الفرقة: التحدث عن اعمال مثل دخول بيوت الاسر الفلسطينية عشرات المرات والقول: الرجال هنا والنساء هناك عام 87-88, عندما بدأت بعمليات ملاحقة للفلسطينيين اللذين كانوا يرمون الحجارة في مخيمات اللاجئين-وقد يكون بعضهم موجودا بينكم الآن-أخبروني-وأنا ايضا أخبرت جنودي-أننا ندافع عن دولة اسرائيل. حتى سنة 2001, التي بها قمت بهدم بيت قريب جدامن هنا, في الخدر, في الليلة الاخيرة من خدمتي بالضفة.وفي صباح وظهر ذلك اليوم اشتركت بالحصار, منع التجول, على قرية حسان. رايت الصغار- من عمر ابنتي- مسجونين بداخل القرية التي اصبحت بمثابة سجن. في الوقت الذي نظرت الى هؤلأء البنات والاولاد على تلال التراب التي تغلق القرية, تحدثت مع امراتي التي قالت: "متسئلش مفش حد يجيب تامار بنتنا من الحضانة". يجب ان اجد احدا يحضرها " كأنها ذكرتني بابنتي, بالمشاكل اليومية الروتينية. ربما كبرت على هذه الفكرة وهي أن الكل يريد قتلنا, وانتظرت حتى اصبحت في 32 من عمري كي أفهم, ورايت البنات الفلسطينيات على تلال التراب, في القرية التي حاصرتها, حينها وفقط حينها, حين هدمنا ذلك البيت, ادركت بان هؤلاء البنات في الحقيقة لا يختلفن عن ابنتي. منذ ذلك الوقت فهمت واعترفت لنفسي باني لن اشترك اكثر بهذا, مهما كلفني ذلك. أومن حتى هذه اللحظة بقوة صوتنا في داخل مجتمعاتنا على تحويل المرات الكثيره التي تخطيت بها الخط الاحمر الى انهاء الاحتلال. المجتمع الاسرائيلي في داخله سيقرر ان يوقف الاحتلال قبل أن يهدمنا. انا اريد فقط أن أشارك أشخاصا من الطرف الثاني في ترجمة ما فهمته إلى أعمال, لاحدد معكم الخطوط الحمراء للمجتمعين.